"Γράμματα σ' έναν πολύ νέο ποιητή" του Χαράλαμπου Γιαννακόπουλου

Γράμματα σ' έναν πολύ νέο ποιητή

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος
Εκδόσεις Πόλις - 2012
Ποίηση

Γράφει η Στέλλα Σαμιώτου-Φιτσάιμονς



Το βιβλίο με πρόλαβε στην πόρτα καθώς έφευγα για μια μικρή συγκέντρωση σε φιλικό σπίτι εδώ, στα περίχωρα του Λος Άντζελες. Άνοιξα το φάκελο, το κράτησα για μια στιγμή κι αποφάσισα να το πάρω μαζί μου για να μην αναγκαστώ να ξεκλειδώσω την πόρτα. Έβρεχε έξω και στο φιλικό σπίτι είχαν αναμμένο τζάκι, κρύο φαγητό και αρκετή πλήξη. Το έβγαλα, λοιπόν, από την τσάντα μου κι άρχισα να γυρνάω τις σελίδες. Η συντροφιά ενδιαφέρθηκε για το ανάγνωσμά μου κι όταν τους εξήγησα περί τίνος επρόκειτο, μου ζήτησαν να τους μεταφράσω μερικές αράδες επί τόπου. Από περιέργεια, είπαν, για τη σύγχρονη ελληνική ποίηση. Άρχισα να μεταφράζω, χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση ή όρεξη είναι η αλήθεια, τους πρώτους στίχους από το ποίημα «Γράμματα σε έναν πολύ νέο ποιητή» που το γνώριζα ήδη καλά από τις μέρες που το δημοσιεύσαμε στο Λογοτεχνικό Μπιστρό. Σταμάτησα στο στίχο: «(dark phrases) that sound so odd inside my mind – and make me wonder about their persistence.”  Προς μεγάλη μου έκπληξη, δεν κουνήθηκε κανένας όταν σταμάτησα και μου έδωσαν να καταλάβω πως ήθελαν να συνεχίσω. Έφτασα στο τέλος του πρώτου μέρους και τους μίλησα «about the fixed stare of a seventeen year old son – that hasn’t been aimed at the poet/father yet.”

Το Ημερολόγιο ενός Αδέσποτου Σκύλου

ΤΟ ΠΡΩΙΝΟ
 
 


 
Η μάνα τού καθαρίζει τα σεντόνια κάθε μέρα στις επτά το πρωί.
Ανοίγει τα παράθυρα· μπαίνει μπαμπάκι αέρας στο δωμάτιο. Μια ιδέα γαρδένιας που ανθίζει παράταιρα στον κήπο. Ύστερα του διαλέγει ρούχα: παντελόνι βαμβακερό, γκρι φανελένιο πουκάμισο, παπούτσια που τρίζουν γιατί έχουν να περπατηθούν πολλά χρόνια. Κύριος οίδε πόσα χρόνια.
Τον κουβαλάει στην πλάτη, κατεβαίνει την εσωτερική σκάλα του σπιτιού με δυσκολία. Μαζεύονται οι ρυτίδες γύρω από το στόμα της σαν μικρά μπλάβα φιδάκια.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΣΙΑ με το Γιώργο Βέη



ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΓΚΑΠΟΥΡΗ



                                                                    Το κύμα



Περιμένω έναν ντόπιο. Φίλο από τις προηγούμενες στάσεις μου εδώ. Έχουμε ήδη προγραμματίσει να πάμε να δούμε τα νέα αποκτήματα του εντυπωσιακού, υποδειγματικού μεγαενυδρείου στο νησί Σεντόζα. Το κόσμημα της Σιγκαπούρης. Ο κύριος προορισμός των πρωτάρηδων τουριστών της περιοχής. Μου τηλεφωνεί όμως και μου λέει ότι θα ήταν καλύτερα να το αναβάλουμε για την επομένη. Έτσι, για μια ακόμη φορά, στην πόλη-νησί χωρίς κάποιον κοντά μου. Αλλά σα να μην με βγάζει τίποτε πια στο ξέφωτο της έκπληξης. Ή στην καρδιά της αιφνίδιας μετατροπής των δεδομένων.

Ερωτηματολόγιο Pivot

Στη στήλη αυτή, γνωστοί, πολύ γνωστοί και λιγότερο -έως και καθόλου- γνωστοί Έλληνες απαντούν στο ερωτηματολόγιο Pivot.
Οι  δέκα αυτές ερωτήσεις προέρχονται από τη γαλλική σειρά, "Bouillon de Culture" που την παρουσίαζε ο Bernard Pivot.  
Έχουν γίνει γνωστές στην Αμερική ως οι ερωτήσεις που απευθύνει ο James Lipton στους καλεσμένους του στο τέλος της εκπομπής του:  "Inside the Actor's Studio". 

Διονύσης Μαρίνος

 1. Ποια είναι η αγαπημένη σου λέξη;
Η λέξη “ανάσα”. Από αυτήν ξεκινούν όλα και εκεί καταλήγουν.

Ιστορίες Τέχνης με τη Γεωργία Σουβατζή



Ο τίτλος ‘’Ιστορίες Τέχνης’’, της στήλης, είναι ίσως αποπροσανατολιστικός. Μάλλον, προτιμώ να μιλάω για ιστορίες γενικά και όχι για βιογραφικά σημειώματα, που μπορεί ο καθένας να διαβάσει, οπουδήποτε. Γι’ αυτό και κάθε κείμενο θα διαπραγματεύεται θέματα σχετικά με την τέχνη πάντα, αλλά σίγουρα δεν θα πρόκειται για αφηγηματικά κείμενα βασισμένα στη ζωή και το έργο καλλιτεχνών, όπως αρχικά συνέβη.
Αυτή τη φορά η ιστορία σχετίζεται με τα μουσεία.

ΣΤΗ ΘΥΜΗΣΗ ΣΟΥ - Ελένη Κοφτερού



Μου λείπεις πολύ…
Μου λείπει η τρυφερή, λίγο βραχνή, με μια υποψία δισταγμού και μια μαρτυρία κόπωσης φωνή σου, κάθε φορά που απαντούσες στο τηλέφωνο:
-Πως είσαι σήμερα; σε ρωτούσα
-Όχι και τόσο καλά, απαντούσες σα να μου εκμυστηρευόσουν ένα μικρό μυστικό.
Μου λείπει το παιδικό, απορημένο βλέμμα σου, που ζούσε φυλακισμένο σε γερασμένο πρόσωπο.
Μου λείπει η ηρεμία και η νηφαλιότητα στις σιγανές προσεκτικές κινήσεις σου.
Μου λείπει ο στεγνός περιοδικός ήχος του μπαστουνιού όταν ανέβαινες τη σκάλα και το τρίξιμο του κλειδιού στην πόρτα.
Μου λείπει η έκπληξη, η αμηχανία και η δικαιολογημένη αδιαφορία σου, όταν σε ρωτούσα: -Πως είναι τα μαλλιά μου;

Γράμμα από το Μαιευτήριο - Γιώργος Γλυκοφρύδης



Η Μαριλένα τελικά ήρθε σιωπηλά και ήσυχα.
Μετά από εννέα μήνες σοβαρών διαπραγματεύσεων και έντονων κινήσεων μέσα στα υγρά του πλακούντα, αποφάσισε να τροχοδρομήσει στο αεροδρόμιο ενός λευκού αποστειρωμένου κρεβατιού στις 10:35 της Τρίτης της 25ης Μαρτίου του 2009. Στο ζώδιο του Κριού. Στην επέτειο μιας επανάστασης.
Ο πύργος ελέγχου μας ειδοποίησε για την άφιξη εκεί γύρω στις 06:30 της ίδιας ημέρας. Μια και μισή ώρα αργότερα η μητέρα της Μαριλένας ήταν ξαπλωμένη, κατάφωτη και δεμένη, στην αίθουσα αφίξεων, με όργανα να μετράνε τον οργανισμό του ταξιδιώτη που αναμενόταν με όλες τις τιμές.
Η Μαριλένα ήρθε σιωπηλά και ήσυχα.

ΜΕ ΦΕΓΓΑΡΙ - Κασσάνδρα Αλογοσκούφι





“Madam Art and her Pious Lord”
Painting by Mentjouk


Ο άνθρωπος ξαφνικά βρέθηκε μέσα στο λιβάδι. Φύσαγε ένα ανάκατος αέρας. Έφερνε τα πανύψηλα γρασίδια μία απ’ τη μια μεριά, μια απ’ την άλλη.
Ο άνθρωπος όπου και να κοίταγε έβλεπε τα ψηλά φυτά να αναδεύουν. Ένοιωθε βέβαια σα να βρισκόταν σε βυθό σκοτεινό που τα πάντα κυμάτιζαν σαν εβένινα φύκια. Η καρδιά του δεν του αρκούσε. Δεν την ένοιωθε πια και γι’ αυτό έτρεχε βιαστικά μέσα στο λιβάδι. Όπου και να κοίταγε έβλεπε τις φιδένιες ταινίες του χόρτου να κυματίζουν θριαμβευτικά.

Καντή - Κατερίνα Ε. Φραγκάκη


 Η ΚΑΛΛΗ
Ένα κεφάλαιο από το βιβλίο
Εκδόσεις Φανοστάτης

«Η μάνα μου βαφτίστηκε Καλλιόπη, μα όλοι τηνε φωνάζανε Καλλή. Γιατί μόνο αυτό το όνομα της ταίριαζε. Ήτονε μια γυναίκα ήρεμη και χαμηλοβλεπούσα, σεμνή όσο δεν παίρνει άλλο και με μια αγκαλιά ανοιχτή πάντοτε για όλους. Έκαμε έντεκα γέννες, μα μόνο οι πέντε επιζήσαμε, εμείς οι τέσσερις κόρες κι ο αδερφός μου ο Γιάννος, που έμελλε να μην τονε χαρεί, γιατί ξενιτεύτηκε. Σαν με γέννησε ήτονε μπλιο μεγάλη, πάνω από σαράντα χρονώ και έλεγε πως σαν «κοπήκανε τα ρούχα της», όταν εμπήκα στην κοιλιά της, ενόμιζε πως ήτονε απού τα γερατειά, δεν το βαλε καθόλου ο νους της πως μπορούσε ακόμη να πιάσει στα σπλάχνα τζη κοπέλι.

ΜΩΒ ΤΩΝ ΚΕΡΑΣΙΩΝ - Ευγενία Βάγια



1.
Άλλες φορές ξεχνάω, άλλες φορές πονάω.
Δεν υπάρχουν άλλες φορές.
It’s a play
Τα δάκρυα είναι καλλυντικά
Τα αισθήματα επαναφορτιζόμενα
Ζητείται δεύτερο πρόσωπο
(για να του γράφω)

Εκκαθάριση - Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης



Τελευταία φάση της μεγάλης φυλετικής εκκαθάρισης, που απάλλαξε μια και καλή τον τόπο από όλους τους μετανάστες, τους πρόσφυγες, τους τυφλούς, τους τραυλούς, τους ανάπηρους, τους κωφάλαλους, τους καθυστερημένους, τους φορείς του AIDS, τους κομουνιστές, τους αθίγγανους, τους ψυχασθενείς και ασφαλώς τους ομοφυλόφιλους, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, ώστε στο τέλος να μείνει μόνο το ένα τρίτο του αρχικού πληθυσμού της χώρας, ήταν το στάδιο της γλωσσικής απολύμανσης απ' όλα τα ξενόφερτα λεκτικά στοιχεία, που εδώ και αιώνες μόλυναν την ελληνική γλώσσα με την ύποπτη ανοχή ή την προδοτική συνενοχή των σάπιων καθεστώτων του παρελθόντος, πλην βεβαίως κάποιων φωτεινών εξαιρέσεων, όπως η μεταξική δικτατορία και η επταετής επανάσταση των συνταγματαρχών.

O χρόνος, η ύλη, η αγάπη - Μαριάννα Γεωργοτά



Σήμερα πατέρα οδηγάω το αυτοκίνητό σου. Κατάφερα με κόπο να το ξεριζώσω από το χώμα. Είχε γεμίσει μωβ κυκλάμινα και ολόλευκες βιολέτες. Τα πιο πολλά στη θέση του οδηγού. Στη θέση σου πατέρα. Το κλειδί το βρήκα σκουριασμένο στη δεξιά τσέπη από το καρό σου πουκάμισο, μαζί με μια μικρή χάρτινη πετσέτα που είχες διπλώσει με επιμέλεια. Κιτρίνισε το αλλοτινό λευκό της χρώμα. Η μυρωδιά της όμως πλημμύρισε από ολόφρεσκα γιασεμιά και πράσινο βασιλικό. Γέμισε τα ρουθούνια μου με τ’ άρωμά σου. Έβαλα το χέρι στην τσέπη σου για να την πιάσω. Δεν άντεξε. Θρυμματίστηκε στο πρωινό αέρα. Έγινε κίτρινη σκόνη που σκόρπιζε στον ορίζοντα με πλεύση δυτική. Η ύλη έχει ιδιοκτήτη σκέφτηκα. Γύρισα προς τη Δύση και σου χαμογέλασα.

Δείπνο για δύο - Άννα Ζιώγα



«Οι γειτονικές πολυκατοικίες είχαν αποφασίσει να μου αφήσουν για ουρανό ένα μικρό αιθέριο κομμάτι, που περιτριγύριζαν σαν να το είχαν βάλει στο μάτι. Σήμερα, αυτό το κομμάτι ήταν μόνο γκρι και καθόλου μπλε. Εισέβαλλε από τις χαραμάδες  των παραθυρόφυλλων στις χαραμάδες των ματιών μου τόσο  αποφασιστικά, που μπορούσα μόνο να ξυπνήσω.
 Τέσσερα χρόνια άντεξα μόνος στο Ηράκλειο, στον πέμπτο, πιάστηκα απ’ τα μαλλιά μιας απόσπασης για Αθήνα.
Η βροχή ξεκίνησε λίγο πριν αρχίσω να καταδύομαι στο μετρό και τότε σε θυμήθηκα. Λέω  θυμήθηκα, για να μην σου πω πως δεν σε ξέχασα ποτέ. Άραγε είσαι ακόμα εδώ; Αν έβγαινα πιο νωρίς, θα σε έβλεπα να τριγυρνάς ανέμελη στην Σόλωνος;  ‘Η μήπως λίγο αργότερα;

Ανθρώπινο Ολοκαύτωμα - Χριστόφορος Παυλίδης



Ιστορίες του παράδοξου



I

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 3ης του Μάρτη, το τραίνο της γραμμής αποβίβασε στο σταθμαρχείο της Λαγουδέρας, εμένα τον Δασονόμο Χρύσανθο Παπαγεωργίου, τον μοναδικό επιβάτη που είχε προορισμό αυτή τη δασωμένη κωμόπολη της Καμπανίας.
Τυλιγμένος στους ατμούς της μηχανής, που απομακρύνονταν σφυρίζοντας, βάδισα προς το φωτισμένο γραφείο, όπου ένας νυσταγμένος υπάλληλος της Εταιρίας συντρόφευε την αγρύπνια του, αραδιάζοντας τις φιγούρες μιας τράπουλας πάνω στο ξύλινο τραπέζι.
Το τρίξιμο των σκουριασμένων μεντεσέδων της πόρτας, του απόσπασε την προσοχή από το αργόσχολο παιχνίδι του και, μ’ ένα τυποποιημένο χαμόγελο, ύψωσε ερωτηματικά τα μάτια του στο πρόσωπο μου.

Πινάκιον 061091 - Κώστας Αλεξόπουλος



Πολλοί συγχωριανοί μας έχουν συγκεντρωθεί στον αγναντερό λόφο της Αγίας Παρασκευής. Ο αδερφός μου κι εγώ είμαστε εκεί. Ο λόφος είναι υπερυψωμένος, ανάμεσα στις θεόρατες βασιλικές δρυς είναι χτισμένη μία άλλη εκκλησία με καφέ πελεκητές πέτρες.
Από τα μεγάφωνα ακούμε : η εκκλησία είναι δωρεά του αδερφού του Νητσάκου, κατάφερε να εκλεγεί πράεδρος της κοινότητος Ανύδρου.
Είναι απόγευμα, ξαφνικά βλέπουμε αεροπλάνα Στούκας, έρχονται προς το μέρος μας.
Λέμε : κάνουν ασκήσεις, είναι για το γύρισμα κινηματογραφικής ταινίας.
'Ομως οι άνθρωποι τρέχουν δεξιά και αριστερά. Μένω ξαπλωμένος, δεν πιστέυω να έχουν εχθρικές διαθέσεις. Ομως ο αδερφός μου φωνάζει : τρέξε!

Δρόμος - Γιάννης Νικολούδης



Το χιόνι ήταν λασπωμένο κάτω από τα κυπαρισσόδεντρα μέχρι πέρα στις πλαγιές, που ρόδιζαν προς ανατολή, προς τα σύνορα. Μια πνοή αέρα φερμένη απ’ το βουνό μάζευε φύλλα κάτω απ’ τη νταλίκα. Τα άκουγε να φιδοσέρνονται, να κριτσανίζουν ανάμεσα σε μηχανή και παγωμένη άσφαλτο.
    23 Φλεβάρη. Έσκισε το φύλλο του ημερολογίου και τράβηξε για έξω. Εκείνη ήταν κουλουριασμένη στην μικρή καμπίνα. Μια οσμή χαλασμένου σώματος μέσα˙ και έξω η σφοδρή απάθεια του ψύχους. Μείον δέκα τούτο το πρωί.

ΜΙΣΙΜΑ Ή ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ - Γιάννης Σουλιώτης



        

                                               «Όρθιος μπροστά στη θάλασσα ,
                                                ένιωθα ότι μου φώναζαν από τα ανοικτά.
                                                 Και μου φαινόταν ότι αν απαντούσα
                                                 σ’ αυτή την πρόσκληση θα ήταν κάτι το πολύ
                                                 όμορφο, αλλά μαζί και κάτι το απαγορευμένο
                                                 σε κάθε άνθρωπο.»
                                                                 Μισίμα, «Το παραμύθι του ακρωτηρίου»


Στις 25 Νοεμβρίου του 1970, στις έντεκα και τέταρτο το πρωί, οι πέντε μεγαλύτεροι τηλεοπτικοί σταθμοί του Τόκιο, διέκοψαν ξαφνικά το πρόγραμμά τους, για μια απ’ ευθείας μετάδοση.
Πριν σαράντα ένα χρόνια ακριβώς, ο Γιούκιο (σημαίνει «χιόνι») Μισίμα (Κιμιτάκε Χιραόκα, το πραγματικό του) προικισμένος με ένα χαρακτήρα τρωτό, και συγχρόνως, βίαιο και αισθησιακό , γεμάτος από πάθος για ζωή, αλλά μαζί και με μια βαθειά αθεράπευτη επιθυμία για το θάνατο, δολοφόνησε τον εαυτό του. Διάλεξε γι’ αυτό το σκοπό τον πιο γιαπωνέζικο θάνατο που υπάρχει.

Το Ημερολόγιο ενός Αδέσποτου Σκύλου


NICK CAVE & BARRY ADAMSON – THE SWEETEST EMBRACE 




Οι γραμμές της ζωής
 
Τριγύρω στο λαιμό της, ο χάρτης του χρόνου απλωμένος· πάντα απροσδιόριστος· χαμένος ολότελα σαν εξαρθρωμένος αγκώνας. Οι ρυτίδες με μια έξαρση διάβρωσης απλώνονται κατά μήκος του στέρνου, αγγίζουν με τη γλυκόξινη μυρωδιά τους την ελαφρόπετρα του στήθους, κυκλώνουν τη θολή γούβα της κοιλιάς. Τρέχουν οι ιστοί των γραμμών, δίχως ίχνος σεμνοτυφίας· με ωμότητα στα όρια του ανεπανόρθωτου. Οι μέρες δεν επιστρέφουν στο θηκάρι τους, σκέφτεται η Κλεονίκη, καθώς το βλέμμα της παλινδρομεί ανάμεσα στο αθέατο δέλτα του παρελθόντος και στο ανίερο κλωνισμό του παρόντος. Στο ενδιάμεσο εκείνη· μουτζουρωμένη από τις διακυμάνσεις των γραμμών της ζωής της.

Ποιήματα - Αναστασία Μιχελάκη



ΚΙ ΟΜΩΣ, ΓΥΡΙΖΕΙ…

Κι όμως, γυρίζει…
Φθάνει ως Μνημοσύνη μιας φιλίας
που ράγισε στη βάση της.
Γυρίζει στο κομμένο αυτάκι
του φλιτζανιού και το χαϊδεύει
με τις ώρες.
Γυρίζει στο βυθό της πορσελάνης·
τον βομβαρδίζει κομφετί της Σαντιγύ
και καστανές νιφάδες ζάχαρης,
να απομονώσει τα σπλάχνα του
από τις μαύρες σκέψεις.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ: O EΞΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

  Πρωτοσυνάντησα τον ποιητή στα φοιτητικά μου χρόνια,τότε που γίνονταν οι όμορφες πνευματικές ζυμώσεις, τότε που άρχιζα δειλα δειλά να λαμβάνω μέρος σε διάφορους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Ήταν στο σπίτι μιας φίλης, όπου, ξεφυλλίζοντας βιβλια, έπεσα πάνω στο ποίημα που είχε γράψει για τον Καβάφη:

Nύχτες ακόλαστες, πιοτά, σφοδρά συμπλέγματα, γιγάντιες,

σα θόλοι ναού ηδονές. Κι άγνωστες, περ΄από κάθε πρόσχημα,
τραχιές, σα νικες, αμαρτίες.
Και το πρωί επέστρεφε μόνος κι εξαντλημένος κι ώριμος
κομίζοντας, σα μια καινούργια αγνότητα, το νέο αμαρτωλό
του ποίημα.

«Περγαμηνή» - Έκτωρ Πανταζής



Στον Ν.Κ.


1.Σκληρός απόπλους

Νά 'σαι πραγματικός
σημαίνει πως ξεσκόλισες "Αθωνιάδες"
σημαίνει πως λύνεις όλα τα λουριά
σημαίνει απόσταγμα από καταιγίδες
και υδατόσημο προικιό σου
ασημοφόρετο τ' αστέρι του θανάτου
κύμα πικρό επέλευση του ασυντέλεστου
και να βαθαίνει η εισαγωγή
και του θανάτου η φύτρα
ανάρπαση των όντων σεντεφένια
καθώς ξεριζώνεται ο κόσμος από μέσα
και η ύπαρξη μένει αίνιγμα πλήρες
Εγώ είμαι της νύχτας ο πρώτος

Η Κατάθεση - Κατερίνα Μόντη



Δύο κεφάλαια από το βιβλίο
εκδόσεις ΕΝΕΚΕΝ
 


7

Μία από τις λίγες φορές που η Δέσποινα τρομοκρατήθηκε  πραγματικά, ήταν στην προεκλογική περίοδο του 1978, όταν γυρνώντας κάποιο βράδυ από το Φροντιστήριο Αγγλικών τους είχε βρει  να την περιμένουν έξω από το σπίτι της, ένας μέσα κι ένας έξω από μια μαύρη πολυτελή κούρσα.  
«Δεν ξέρω τι θα κάνουμε με σένα, αυτήν τη φορά μπορεί να μην τη γλιτώσεις. Αν κάνω αυτό που πρέπει, το  σχολείο ξέχνα το, θα αποβληθείς από όλη την ελληνική επικράτεια! Πες μετά τον Φλωράκη να σε στείλει να μάθεις γράμματα στη Μόσχα, ή μάλλον.. στη Σόφια καλύτερα, που έχετε και συγγενείς… », την είχε απειλήσει ο ασφαλίτης, σκαιός και σαρκαστικός συνάμα, θα την πήγαινε λέει δικαστήριο επειδή ρύπαινε τους δημοτικούς κάδους με προεκλογικά αυτοκόλλητα του ΚΚΕ.

Ταξίδι στην «καρδιά» της πνευματικής δημιουργίας, του Χαράλαμπου Γαλιάνδρα-Αρτινού


Παρουσιάστηκε στην Αθήνα το τελευταίο πόνημα του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη «Κάποτε στην Άρτα»


Στην πρωτεύουσα των Γραμμάτων και των Τεχνών, στο φάρο του πανελλήνιου πνεύματος, στην καρδιά της συγγραφικής δημιουργίας, την Αθήνα, οδηγούν όλοι οι δρόμοι της Ελλάδας.
Την πεπατημένη λοιπόν οδοιπόρησε ο διακεκριμένος εκπαιδευτικός,  ιστοριοδίφης και συγγραφέας Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης προκειμένου ο εκδότης του να τον γνωρίσει στο βιβλιόφιλο κοινό και να παρουσιάσει την τελευταία κορυφαία και πιο ώριμη από τις  δημιουργίες του , το«Κάποτε στην Άρτα», που κυκλοφορεί από τις καλές εκδόσεις «Στοχαστής».

"Με το τσιγκέλι" της Κατίνας Βλάχου


Με το τσιγκέλι

Θούλη Στάϊκου
57 πάρα πολύ μικρά διηγήματα
Εκδόσεις Έναστρον 2009 σσ. 79




Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που νιώθω την ανάγκη να γράψω λίγα λόγια σχετικά με  ένα λογοτεχνικό έργο. Και παρ’ όλο που ξέρω πως υπάρχουν άλλοι που θα το έκαναν πολύ καλύτερα, το τολμάω. Με τον τρόπο μου και με πολύ θαυμασμό για το κείμενο που σκοπεύω να εκθειάσω. Με τον τρόπο μου, εννοώντας πως  απλά θα εκθέσω τι αναμόχλευσε μέσα μου το εν λόγω κείμενο, και θα το κάνω περισσότερο απευθυνόμενη στη συγγραφέα του με τις θερμές μου ευχαριστίες για την μεστή απόλαυση  που μου προσέφερε.

Αμάρ - Ανδρέας Καπανδρέου




Το διήγημα «Αμάρ» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο του Ανδρέα Καπανδρέου «Το τρομακτικό μυστικό του Αϊνστάιν: αλλόκοτα διηγήματα», εκδόσεις Επιφανίου, 2010.


-          - Χαλαρά! Να είσαι άνετος. Κάνε τη δουλειά και φύγε αμέσως, χωρίς να σε δει κανένας, είπε ο Τζο.
     -   Εντάξει, περίμενέ με εδώ. Δεν θα αργήσω. Σε πέντε λεπτά το πολύ την «καθάρισα» και είμαι πίσω. απάντησε βιαστικά ο Αμάρ και πετάχτηκε έξω απ’ το αυτοκίνητο.
Ο Τζο καθόταν στη θέση του οδηγού. Του έγνεψε καταφατικά με το κεφάλι και ρούφηξε δυνατά το τσιγάρο που κρατούσε.

Ο Γιώργος Νικολόπουλος παρουσιάζει τους σύγχρονους Έλληνες ποιητές



2 - ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ


Η Ευτυχία Παναγιώτου γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1980. Σπούδασε φιλοσοφία στην Αθήνα και νεοελληνική φιλολογία στο Λονδίνο. Εργάζεται ως επιμελήτρια εκδόσεων, μεταφράζει ποίηση, αρθρογραφεί σε περιοδικά και εφημερίδες. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, ιταλικά, ισπανικά και γερμανικά. H ίδια έχει μεταφράσει τα Ερωτικά ποιήματα της Ανν Σέξτον καθώς και ποιήματα της Ανν Κάρσον.

Έχει γράψει τα βιβλία ποίησης μέγας κηπουρός (Κοινωνία των (δε)κάτων, 2007) και Μαύρη Μωραλίνα (Κέδρος, 2010). Η Μαύρη Μωραλίνα ήταν υποψήφια για το βραβείο ποίησης του περιοδικού Διαβάζω και πήρε το τρίτο βραβείο ποίησης καλύτερου βιβλίου νέου ποιητή στο Συμπόσιο Ποίησης Πάτρας.

Τι γυρεύεις εδώ; - Μαρία Ψωμά Πετρίδου

       Χαράματα, βγήκε απότομα από βαθύ ύπνο, από γύρισμα κλειδιού στην εξώπορτα. Τινάχτηκε με τη μία! Έτρεξε στο διάδρομο ανάλαφρη, απορώντας με την ευκολία των κινήσεών της. Έστριψε στο χολ. Στάθηκε απέναντι από την πόρτα. Οι κλειδαριές ασφαλείας συνέχιζαν να τρίζουν… Περίμενε με χτυποκάρδι. Όχι από φόβο. Από χαρά. Κάποιος έμπαινε στο σπίτι της μετά από μέρες, ούτε ήξερε πόσες, ούτε μπορούσε να σκεφτεί ποιος. Ο θόρυβος ανθρώπινης παρουσίας της έφτανε.

Ξεκαθάρισμα - Δώρα Κασκάλη


Επέστρεψε μουσκεμένη ως τα εσώρουχα από απόνερα, χλωρίνες και άζαξ για τα τζάμια με άρωμα γιαπωνέζικο τριαντάφυλλο. Τον είδε με την πλάτη γυρισμένη, να κάθεται άβολα στον καναπέ, να σηκωθεί-να μείνει, κοιτάζοντας μια εκπομπή για τα αποδημητικά πτηνά χωρίς ήχο.
Προσπέρασε το σαλόνι και μπήκε κατευθείαν στο μπάνιο. Δεν θα του μιλούσε, όχι, δεν ωφελούσαν τόσο καιρό μετά οι απολογισμοί. Ακόμη και ύστερα από το καυτό νερό που την εξανθρώπισε, η ίδια απόφαση.
Να του έλεγε «αντίο» ή «επιτέλους μου αδειάζεις τη γωνιά με τη ραθυμία σου, την άνεργη κούρασή σου», να τον έβλεπε απλώς με τη συγκατάβαση του ανθρώπου που μοιράστηκε μια ζωή σπαταλημένη ή με τη συνενοχή του πόνου που ξέσκισε τα σωθικά τους στον μακρύ διάδρομο του τέταρτου ορόφου του Παίδων;

Το Ημερολόγιο ενός Αδέσποτου Σκύλου


TOOL – JAMBI




32 ίντσες τέρας 

Μια υποψία συλλογικής αντίληψης. Εγώ. Φρουτώδης γεύση τρόμου. Ανοιχτή οθόνη τηλεόρασης. Σταδιακή μοριακή υποχώρηση του δωματίου. Των τοίχων. Κάτι που σέρνεται και φεύγει και χάνεται. Κάτω από τα ακίνητα πόδια. Περιτύλιγμα τσιχλών κολλάει στα δάχτυλα. Εγώ. Μια ασφαλής κατάφαση σε μια ερώτηση που δεν έγινε ποτέ. Πόσα αγοράσατε σήμερα; Το αχνιστό φως μιας λάμπας. Στο βάθος, τα γεμάτα ντουλάπια. Αφθονία. Ηρεμία. Υπάρχω και σήμερα. Στα πατατάκια. Στην οδοντόκρεμα. Στο κρεμοσάπουνο. Στα μπουκάλια φρέσκου χυμού. Οξινος.